Van hulpeloze baby tot levendige peuter: baby\u2019s leren enorm snel van hun omgeving. Hoe kunnen ze z\u00f3veel in zo’n korte tijd leren? Onderzoekers hadden hier verschillende idee\u00ebn over: sommigen suggereerden dat baby\u2019s hun aandacht richten op nieuwe prikkels, anderen dachten dat zij hun aandacht richten op prikkels die niet t\u00e9 simpel of t\u00e9 complex zijn. Recent kwam daar een nieuw voorstel bij: baby’s geven alleen aandacht aan een prikkel waaruit zij nieuwe informatie kunnen halen en waarvan zij dus kunnen leren.<\/p>\n\n\n\n
Dit is precies wat wij hebben onderzocht. Baby’s van 8 maanden oud zaten bij hun ouder op schoot voor een computer waarop een bepaald vormpje te zien was. Dit vormpje kon op drie verschillende manieren bewegen: a) het vormpje verscheen de hele tijd op dezelfde plek, b) het vormpje had een grote voorkeur voor een bepaalde plek, maar verscheen soms ook op andere plekken, en c) het vormpje had een kleine voorkeur voor een bepaalde plek, maar verscheen ook veel op andere plekken. In de ene situatie was de locatie van het vormpje dus beter te voorspellen dan in de andere situatie!<\/p>\n\n\n\n
De oogbewegingen werden met een sensor bijgehouden. We waren benieuwd wanneer en voor hoe lang de baby\u2019s naar de vormpjes bleven kijken, maar ook op welk moment ze besloten om weg te kijken. Resultaten lieten zien dat de aandacht van baby\u2019s niet alleen getrokken werd door de nieuwigheid en complexiteit van de aangeboden prikkels, maar dat hun aandacht vooral getrokken werd door de hoeveelheid informatie die de aangeboden prikkels verschaften.<\/p>\n\n\n\n
Zij richtten hun aandacht op dingen waar zij van konden leren. Viel er niks meer te leren, dan haakten ze af. Als dat geen geavanceerde strategie is om te leren…<\/p>\n\n\n\n